കേരളത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതീഹ്യം

കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തെക്കുറിച്ച് പ്രചാരത്തിലുള്ളതും ഏറ്റവും പ്രശസ്തവുമായ ഐതീഹ്യം ഹിന്ദു പുരാണത്തിലെ പരശുരാമനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.

ഭൂമിയിൽ ധർമ്മം ക്ഷയിച്ച്, ക്ഷത്രിയ രാജാക്കന്മാർ അഹങ്കാരത്താൽ മതിമറന്ന ഒരു കാലം. അനീതിയുടെയും ക്രൂരതയുടെയും അഗ്നി ആളിപ്പടർന്നപ്പോൾ, അതിന് അറുതി വരുത്താനായി മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ ആറാമത്തെ അവതാരമായ ഭാർഗ്ഗവരാമൻ എന്ന പരശുരാമൻ പിറവിയെടുത്തു. കൈയ്യിൽ ഒരൊറ്റ ആയുധം മാത്രം – ദേവന്മാരുടെ ശില്പിയായ വിശ്വകർമ്മാവ് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച, അത്യധികം മൂർച്ചയേറിയ മഹത്തായ മഴു (പരശു).

തന്റെ പ്രിയ പിതാവായ ജമദഗ്‌നി മഹർഷിയെ കൊലപ്പെടുത്തിയ കാർത്തവീര്യാർജ്ജുനന്റെ വംശത്തോടുള്ള പ്രതികാരമായി തുടങ്ങിയ ആ യുദ്ധം, പിന്നീട് ഭൂമിയിലെ സകല ക്ഷത്രിയരുടെയും നിഗ്രഹമായി മാറി. ഇരുപത്തിയൊന്ന് തവണയാണ് പരശുരാമൻ ഈ ഭൂമിയെ ക്ഷത്രിയരക്തത്താൽ കഴുകിയെടുത്തത്. ഹിമാലയം മുതൽ കന്യാകുമാരി വരെ, ഭാർഗ്ഗവരാമന്റെ കോപം ആളിക്കത്തി നിന്നു. എന്നാൽ, പ്രതികാരദാഹം ശമിച്ചപ്പോൾ, ലോകം മുഴുവൻ ചുട്ടെരിച്ച ആ അഗ്നിശമിച്ചു. രക്തക്കളമായ ഭൂമിയെ നോക്കി നിന്ന ആ വീരയോദ്ധാവിന്റെ മനസ്സിൽ കടുത്ത പശ്ചാത്താപം അലകടലായി ആഞ്ഞടിച്ചു. താൻ കൊന്നൊടുക്കിയവരുടെ പാപഭാരം ആ മഹാവീരന്റെ തോളിൽ ഒരു കുന്നിൻ മകുടം പോലെ ഭാരമേറിയതായി.

ആ പാപഭാരം ഇറക്കിവെക്കാൻ, അദ്ദേഹം താൻ യുദ്ധത്തിലൂടെ നേടിയ സകല ഭൂമിയും ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദാനം ചെയ്ത്, സ്വയം എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തനായി. എന്നാൽ, എല്ലാം ദാനം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സത്യം അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി ചിരിച്ചു: തപസ്സുചെയ്യാനോ, ഒടുവിൽ തലചായ്ക്കാനോ സ്വന്തമായി ഒരിഞ്ച് മണ്ണുപോലും ആ മഹാത്മാവിനില്ല!

അങ്ങനെ, ശാന്തതയും ഏകാന്തതയും തേടി അദ്ദേഹം പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തേക്ക് യാത്രയായി. അവിടെ, ആർത്തിരമ്പുന്ന പശ്ചിമ സമുദ്രത്തിന്റെ (അറബിക്കടൽ) ഓളങ്ങൾ മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന് കൂട്ടായുണ്ടായിരുന്നു. കടലിന്റെ അങ്ങേയറ്റമില്ലാത്ത നീലിമയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട്, അദ്ദേഹം ആഴമേറിയ തപസ്സിൽ മുഴുകി. ദിവസങ്ങളല്ല, മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കടന്നുപോയി. പരശുരാമന്റെ തപസ്സിന്റെ തീക്ഷ്ണതയിൽ സമുദ്രം പോലും പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു. അവസാനം, വരുണദേവൻ – സമുദ്രത്തിന്റെ അധിപൻ – അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.

പരശുരാമൻ കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ തന്റെ ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു: “സമുദ്രരാജാവേ, എന്റെ പാപഭാരം തീർക്കാൻ എനിക്കൊരിടം വേണം. എന്റെ ഈ മഴു എത്തുന്ന ദൂരം വരെ അങ്ങ് ദയവായി പിന്മാറണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ എനിക്ക് സമാധാനമായി തപസ്സ് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ.”

വരുണദേവൻ സമ്മതം നൽകി. അടുത്ത നിമിഷം, ആകാശത്തിൽ ഇടിമിന്നൽ വെട്ടിയതുപോലെ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി. തന്റെ യുദ്ധങ്ങളുടെയെല്ലാം സാക്ഷിയായ, ബലത്തിന്റെയും പ്രതിജ്ഞയുടെയും പ്രതീകമായ, ആ ദിവ്യമായ മഴു പരശുരാമൻ പൂർണ്ണശക്തിയോടെ, സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത്, കിഴക്ക് നിന്ന് പടിഞ്ഞാറൻ സമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു!

ആ മഴു, ഒരു ഉൽക്ക കണക്കെ നീലാകാശത്തിലൂടെ പറന്നുപോയി. അത് ചെന്ന് പതിച്ച ദിക്കിൽ, ആഴക്കടലിന്റെ അടിത്തട്ട് വരെ കുലുങ്ങി. മാന്ത്രികമായ ഒരു ശക്തിയാൽ സമുദ്രം ഭയന്നു പിന്മാറി. ജലപ്പരപ്പുകൾക്ക് താഴെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങൾ ഉയർന്നു വന്നു. ചെളിയും മണ്ണും പാറക്കെട്ടുകളും മേലോട്ട് വന്ന്, ഒരു രാത്രി ഇരുട്ടി വെളുത്തപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ഭൂപ്രദേശം രൂപം കൊണ്ടു!

സമുദ്രം വഴിമാറി പിറന്ന ആ മനോഹര തീരം… അതാണ് കേരളം.

താൻ പുതുതായി സൃഷ്ടിച്ച ആ ഭൂമിയിൽ, ഇനി ഒരിക്കലും കടൽക്ഷോഭം ഉണ്ടാകരുത് എന്നും, അത് സമാധാനത്തിന്റെ ഇടമായി നിലനിൽക്കണം എന്നും ആഗ്രഹിച്ച് പരശുരാമൻ, ഈ പുതിയ മണ്ണിൽ 108 ദുർഗ്ഗാക്ഷേത്രങ്ങളും 108 ശിവക്ഷേത്രങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ നിരവധി ആരാധനാലയങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് ഈ ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ, ത്യാഗത്തിന്റെയും തപസ്സിന്റെയും ശക്തിയിൽ, ഒരു മഴുവിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്ന് ഒരു പുത്തൻ നാട് ഉദയം ചെയ്തു. ആ നാടിന് അദ്ദേഹം തന്റെ നാമം നൽകി – പരശുരാമക്ഷേത്രം. ഇന്നും പച്ചപ്പും ജലസമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞ കേരളത്തിന്റെ ഓരോ മണൽത്തരിക്കും പിന്നിൽ ഈ മഹത്തായ ഐതീഹ്യത്തിന്റെ വീര്യമുണ്ട്.