അഘാതമായ ദുഃഖത്തിന്റെ കടലിൽ മുങ്ങി, തന്റെ പ്രാണനായ സീതയെ തേടി, ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം രാമൻ ഭാരതവർഷത്തിലെ കാനനങ്ങളിലൂടെ അലയുകയായിരുന്നു. പ്രിയതമയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ മഹാരാജകുമാരന്റെ ഓരോ ചുവടിലും നിസ്സഹായതയുടെയും വേദനയുടെയും ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാമം പോലും തീർത്ത ആ മുറിവിൽ നിന്നും മുക്തി നേടാൻ, അടുത്തൊരു ആശ്രയത്തിനായി അവർ ഋശ്യമൂകാചലത്തിന് സമീപം എത്തിച്ചേർന്നു.
അവിടെയായിരുന്നു, സ്വന്തം സഹോദരനാൽ ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ട്, ഭയത്തിൽ ഒളിച്ചും, ദുരിതത്തിൽ കഴിയുന്ന വാനരരാജാവായ സുഗ്രീവൻ താമസിച്ചിരുന്നത്.
മഹാബലവാന്മാരായ, ദിവ്യമായ തേജസ്സുള്ള, ആയുധധാരികളായ രണ്ട് മനുഷ്യരെ കണ്ടപ്പോൾ സുഗ്രീവൻ ഞെട്ടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഉടൻ ഉയർന്ന ചിന്ത ഇതായിരുന്നിരിക്കണം: “ബാലി എന്നെ വധിക്കാനായി അയച്ച ചാരന്മാരോ അതോ മറ്റു ശത്രുക്കളോ ആയിരിക്കും ഇവർ!”
ബാലിയുടെ അമിതമായ ശക്തിയും ക്രൂരതയും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ സുഗ്രീവന്, എല്ലാ അപരിചിതരെയും ഭയമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഉടൻ തന്നെ വിശ്വസ്തനായ മന്ത്രി ഹനുമാനെ വിളിച്ചു. “ഹനുമാൻ, നിങ്ങൾ ഉടൻതന്നെ ഒരു സാധാരണ ഭിക്ഷാംദേഹിയുടെ രൂപം ധരിച്ച് അവരുടെ അടുക്കൽ പോകുക. അവർ ആരാണെന്നും, എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നതെന്നും, അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്താണെന്നും സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കണം. അവർ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ നമ്മുക്ക് ദോഷം ചെയ്യുന്നവരാണെങ്കിൽ, രക്ഷപ്പെടാനുള്ള മാർഗ്ഗം ഉടൻ ആസൂത്രണം ചെയ്യണം.”
തന്റെ രാജാവിന്റെ ഭയം കണ്ടറിഞ്ഞ ഹനുമാൻ, ഉടൻതന്നെ ഒരു സന്യാസിയുടെ വേഷം ധരിച്ചു. അതീവ വിനയത്തോടെ, കൈകൂപ്പി, രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു.
സർവ്വഗുണസമ്പന്നനും രാമഭക്തനുമായ ഹനുമാൻ, ഒരു വിവേകിയായ ബ്രാഹ്മണന്റെ വേഷത്തിൽ അവരെ സമീപിച്ച്, അവരുടെ ദുരിതമറിഞ്ഞ്, സുഗ്രീവന്റെ അടുത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. ഒരേപോലെ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന രണ്ട് ആത്മാക്കൾ അവിടെ കണ്ടുമുട്ടി. തന്റെ രാജ്യം, ധനം, പ്രിയതമ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് നിസ്സഹായനായി ഇരിക്കുന്ന സുഗ്രീവന്റെ കണ്ണുകളിൽ രാമൻ തന്റെ വേദനയുടെ പ്രതിഫലനം കണ്ടു.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് സംഭവിച്ചത് ചരിത്രപരമായ ഒരു ഉടമ്പടിയായിരുന്നു. “സുഗ്രീവാ, നിന്റെ സഹോദരന്റെ അനീതിക്ക് ഞാൻ മറുപടി നൽകും. നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം ഞാൻ തിരികെ നേടിത്തരും. അതിനായി, ഈ ഏഴ് സാലവൃക്ഷങ്ങളെ ഒരു അസ്ത്രം കൊണ്ട് ഞാൻ തുളയ്ക്കാം.” ദുഃഖത്തിൽ തളർന്നിരുന്ന സുഗ്രീവന്, രാമന്റെ വാക്കുകളും, ഒറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് ഏഴു മരങ്ങളെ തുളച്ചു കളഞ്ഞ ആ ശക്തിയും, ഒരു പുതുജീവൻ നൽകി. രാമൻ വാക്ക് കൊടുത്തു: സുഗ്രീവന് അവന്റെ രാജ്യം നേടിത്തരാം. പകരം, സുഗ്രീവൻ വാക്ക് നൽകി: സീതയെ കണ്ടെത്താൻ തന്റെ അവസാന വാനരൻ വരെ രാമന് വേണ്ടി പോരാടും. ആഴമായ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിജ്ഞ അവിടെ പിറന്നു.
സഹോദരന്റെ ക്രൂരതയിൽ നിന്നും മോചനം നേടാൻ സുഗ്രീവൻ കിഷ്കിന്ധയിലേക്ക് മടങ്ങി. അഘാതമായ ദുഃഖത്തിലും പ്രതികാരദാഹത്തിലും, സുഗ്രീവൻ കിഷ്കിന്ധയുടെ കവാടത്തിലേക്ക് എത്തി. രാമൻ നൽകിയ ധൈര്യമായിരുന്നു അവന്റെ ഏക ബലം. അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി, തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനും ശത്രുവുമായ ബാലിയെ ഉച്ചത്തിൽ വെല്ലുവിളിച്ചു.
ആ ഗർജ്ജനം കിഷ്കിന്ധയുടെ മലയിടുക്കുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അകത്ത്, കൊട്ടാരത്തിൽ, സുഖലോലുപനായി ഇരുന്ന ബാലിയുടെ ചെവിയിൽ ആ ശബ്ദം തുളച്ചുകയറി. വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് താൻ നിഷ്കരുണം ആട്ടിയോടിച്ച അനുജന്റെ ധിക്കാരം! കോപം കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. ബുദ്ധിമതിയും സ്നേഹവതിയുമായ പത്നി താര, സുഗ്രീവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വരില്ലെന്ന് ബാലിയെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
“സഹായത്തിനായി ആരൊക്കെയോ അവന്റെ പിന്നിൽ ഉണ്ട്, പ്രിയനെ, ഇന്ന് നിങ്ങൾ പോകരുത്,” അവൾ അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ, അഹങ്കാരത്താൽ മത്തുപിടിച്ച ബാലിയുടെ ചെവിയിൽ താരയുടെ വാക്കുകൾ കടന്നില്ല. അനുജന്റെ വെല്ലുവിളി അവന് അപമാനമായി തോന്നി. ബാലി! തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് തനിക്കെതിരെ പോരാടിയ ആ സഹോദരനോട് വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യാൻ സുഗ്രീവൻ തയ്യാറെടുത്തു. ആരും കാണാതെ, ഒരു വലിയ പാറയുടെ പിന്നിൽ രാമൻ ഒളിച്ചിരുന്നു. സുഗ്രീവനും ബാലിയും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. ബാലിയും സുഗ്രീവനും മുഖാമുഖം നിന്നു.
അവിടെ സഹോദരസ്നേഹത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. ബാലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പകയും, സുഗ്രീവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വർഷങ്ങളായി അടക്കിപ്പിടിച്ച അമർഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോരാട്ടം ആരംഭിച്ചു. അത് രണ്ട് മലകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ബാലിക്ക് ജന്മനാൽ ലഭിച്ച വരം, അവനെ എതിർക്കുന്നവരുടെ ശക്തിയുടെ പകുതി വലിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുമെന്നതായിരുന്നു. സുഗ്രീവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ബാലിയോട് പോരാടി. എന്നാൽ ഓരോ തവണ സുഗ്രീവൻ ശക്തിയായി പ്രഹരിക്കുമ്പോഴും, ആ ശക്തിയുടെ പകുതി ബാലിയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവഹിച്ചു. ക്രമേണ, സുഗ്രീവന്റെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു, ബാലിയുടെ ശക്തി വർദ്ധിച്ചു.
അത് സുഗ്രീവന് താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു. ശക്തനും അഹങ്കാരിയുമായ ബാലി, നിസ്സഹായനായ അനുജനെ തല്ലി നിലംപരിശാക്കി. സുഗ്രീവൻ വേദനയോടെ ഓടാൻ തുടങ്ങി, ബാലി പിന്തുടർന്ന് അവന്റെ ശരീരത്തിൽ പലവട്ടം പ്രഹരിച്ചു. ഒടുവിൽ, സുഗ്രീവൻ എങ്ങനെയോ രാമനും ലക്ഷ്മണനും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു. അവർ രൂപത്തിൽ ഒരുപോലെയായിരുന്നതുകൊണ്ട്, ആ അസുലഭ നിമിഷത്തിൽ രാമന് ബാലിയെ തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചില്ല. സുഗ്രീവൻ പരാജയപ്പെട്ട് ഓടിപ്പോകേണ്ടി വന്നു.
രാമൻ, സുഗ്രീവന് ഒരു സഹായം ചെയ്തു. അവനെ തിരിച്ചറിയാനായി, കഴുത്തിൽ ഒരു മാല അണിയിച്ചു. “ഇത് നിന്നിലെ സുഗ്രീവനെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അടയാളമായിരിക്കും.പുതിയൊരു ഊർജ്ജസ്വലതയോടെ സുഗ്രീവൻ വീണ്ടും പോയി, ബാലിയെ വെല്ലുവിളിച്ചു.
ബാലിക്ക് അത്ഭുതമായി! അടികൊണ്ട് ഓടിപ്പോയ അനുജൻ ഇത്രയും വേഗം എങ്ങനെ വീണ്ടും വന്നു? തന്റെ പത്നിയായ താര വീണ്ടും വിലക്കി, “ഇവൻ ഇപ്പോൾ വരുന്നത് ഏതെങ്കിലും സഹായത്തിന്റെ ബലത്തിലാണ്, നിങ്ങൾ പോകരുത്!” എന്നാൽ ബാലിയുടെ അഹങ്കാരം വീണ്ടും അവന്റെ വിവേകത്തെ മറച്ചു.
ബാലി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. രണ്ടാമത്തെ പോരാട്ടം ആദ്യത്തേതിനേക്കാൾ ഭീകരമായിരുന്നു. സുഗ്രീവൻ മാലയണിഞ്ഞ്, തന്റെ എല്ലാ ശക്തിയുമുപയോഗിച്ച് പോരാടി. എന്നാൽ ബാലിയുടെ ദിവ്യമായ ശക്തി വീണ്ടും സുഗ്രീവനെ തളർത്തി. ബാലി സുഗ്രീവനെ പിടികൂടി, ഒരു വലിയ പാറയിൽ ഇടിച്ച് അവനെ നിലംപരിശാക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
അനുജൻ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുന്ന ആ തീവ്രമായ നിമിഷം… രാമൻ ഒളിച്ചിരുന്നിടത്തുനിന്നും, ധർമ്മത്തിന്റെ അമ്പ്, കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ പാഞ്ഞു.
ആ അമ്പ് ലക്ഷ്യം തെറ്റാതെ, ബാലിയുടെ വിശാലമായ നെഞ്ചിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ബാലി സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. അവൻ പ്രഹരിച്ചില്ല, വീണില്ല. തന്റെ ശരീരം തുളച്ചുകയറിയ അമ്പിലേക്ക് അവൻ നോക്കി. പിന്നിൽ, സുഗ്രീവൻ വിജയം വരിച്ച ഭാവത്തിൽ എഴുന്നേൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ധർമ്മമെവിടെ രാമാ?” വേദനയോടെയും രോഷത്തോടെയുമുള്ള ബാലിയുടെ ചോദ്യം ആകാശത്ത് മുഴങ്ങി. “ഞാൻ നിങ്ങൾക്കെതിരെ ഒരു യുദ്ധവും പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നില്ല. ഞാൻ സുഗ്രീവനുമായി എന്റെ വ്യക്തിപരമായ പോരാട്ടത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, നിങ്ങൾ ഒരു മറയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചുനിന്ന് എന്നെ എയ്തത് ഏത് ധർമ്മമാണ് രാമാ?”
താനുമായി നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, തനിക്ക് യുദ്ധധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച് പോരാടാമായിരുന്നു എന്നും, എന്നാൽ ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഒളിയമ്പ് എയ്തത് ക്ഷത്രിയധർമ്മത്തിന് ചേർന്നതല്ല എന്നും ബാലി ആരോപിച്ചു. “നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ നേരിട്ട് യുദ്ധത്തിന് വിളിക്കാമായിരുന്നല്ലോ? ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, വീരസ്വർഗ്ഗം നേടുമായിരുന്നു. അതെനിക്ക് നിഷേധിച്ചതിലൂടെ എന്റെ പാപങ്ങൾ കഴുകി കളയാനുള്ള അവസരമല്ലേ നിങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കിയത്?” “ഞങ്ങൾ വാനരന്മാരാണ്. നിങ്ങൾ മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്ന നിയമമനുസരിച്ചാണെങ്കിൽ പോലും, വാനരന്റെ മാംസം ഭക്ഷിക്കാത്ത നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ കൊന്നത്? നിങ്ങൾ നായാടാൻ വന്നതല്ലല്ലോ?”
കിഷ്കിന്ധയുടെ രാജാവായ തന്നെ കൊന്നതിലൂടെ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് പ്രയോജനമാണ് ലഭിച്ചത് എന്നും ബാലി ചോദിച്ചു. ബാലിയുടെ ഭാര്യയായ താര പിന്നീട് രാമന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് ചോദിക്കുന്നത്, “നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് സമാധാനം നൽകേണ്ട രാജാവല്ലേ? എന്റെ ഭർത്താവിനെ കൊന്നതിലൂടെ സുഗ്രീവനും എന്നെയും അംഗദനെയും രക്ഷിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കെന്തവകാശമുണ്ട്?” രാമൻ ശാന്തനായി ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് ബാലിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. അനുജനായ സുഗ്രീവന്റെ ഭാര്യയായ റുമയെ ബാലി ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തത് ധർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. ഈ മഹാപാപം ചെയ്തതിന് മൃഗമാണെങ്കിൽ പോലും വധശിക്ഷ അർഹിക്കുന്നു. താൻ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ രാജകുമാരനാണ്, ലോകത്തിലെ ധർമ്മം സംരക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ധർമ്മം തെറ്റിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കാൻ തനിക്ക് അധികാരമുണ്ട്. സുഗ്രീവന് നീതി നൽകാനുള്ള വാക്ക് താൻ പാലിച്ചു എന്നും രാമൻ വിശദീകരിച്ചു. തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ ബാലി, തന്റെ പുത്രനായ അംഗദനെ രാമന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ശാന്തമായി കണ്ണ് ചിമ്മി.
അങ്ങനെ, നീണ്ട ദുരിതങ്ങൾക്കൊടുവിൽ സുഗ്രീവൻ കിഷ്കിന്ധയുടെ രാജാവായി. ബാലിയുടെ ഭാര്യയായ താര, ബുദ്ധിമതിയും വിവേകിയുമായിരുന്നു. അവൾ സുഗ്രീവന്റെ രാജ്ഞിയായി.
വർഷകാലം ആരംഭിച്ചു. രാമന്റെ മനസ്സിൽ സീതയുടെ ഓർമ്മകൾ കൊടുങ്കാറ്റായി വീശി. എന്നാൽ, മഴയുടെ മനോഹാരിതയിൽ മതിമറന്ന് സുഗ്രീവൻ കൊട്ടാരത്തിൽ സുഖിച്ചു വാണു. തന്റെ പ്രതിജ്ഞ അവൻ വിസ്മരിച്ചു. രാമന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു. സീതയെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ദൗത്യം വൈകുന്നത് രാമനെ വല്ലാതെ തളർത്തി.
കോപം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ച ലക്ഷ്മണൻ കിഷ്കിന്ധയിലേക്ക് കുതിച്ചു. “സുഗ്രീവാ! നീ പ്രതിജ്ഞ ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ സഹോദരന്റെ ദുരിതം നിനക്കൊരു വിനോദമായി തോന്നുന്നുവോ?” ലക്ഷ്മണന്റെ ഭീഷണിയും വാക്കുകളുടെ തീവ്രതയും സുഗ്രീവന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിച്ചു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ രാമന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു മാപ്പ് ചോദിച്ചു. ഉടൻ തന്നെ, അവൻ നാല് ദിക്കിലേക്കും സീതയെ തിരയാനായി ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തരായ വാനരന്മാരെ വിളിച്ചുവരുത്തി.
അങ്ങനെ, ദക്ഷിണ ദിശയിലേക്ക് പോയ സംഘത്തിൽ, വീരനും ബുദ്ധിമാനുമായ ഹനുമാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാമന്റെ വിരലിൽ നിന്നും ഊരിയെടുത്ത മോതിരം, സീതയെ കണ്ടാൽ നൽകാനായി സുഗ്രീവൻ ഹനുമാന്റെ കൈയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. ആ മോതിരം, പ്രത്യാശയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു. വാനരന്മാർ തെക്കൻ തീരത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു. സീതയെ കണ്ടെത്താതെ നിരാശരായി കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവർക്ക് മുന്നിൽ ജടായുവിന്റെ സഹോദരനായ സന്പാതി എത്തി.
തന്റെ ദീർഘദൃഷ്ടിയിൽ സന്പാതി ലങ്കയിൽ, രാവണന്റെ അശോകവനികയിൽ ദുഃഖിച്ചിരിക്കുന്ന സീതയെ കണ്ടു. ആ വാർത്ത, തളർന്നുപോയ വാനരന്മാർക്ക് പുതിയ ഉണർവ് നൽകി. ആ ലക്ഷ്യം മുന്നിൽ കണ്ട്, കടൽ ചാടാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകളോടെ കിഷ്കിന്ധാ കാണ്ഡം അവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്. ഇനി, സീതയെ കണ്ടെത്താനുള്ള ആ വലിയ യാത്രയാണ് ബാക്കി.
